World on Rails

Powered by WorldOnRails.nl
Het is momenteel 11 dec 2017, 01:13

Alle tijden zijn UTC+01:00




Nieuw onderwerp plaatsen  Reageer op onderwerp  [ 12 berichten ] 
Auteur Bericht
BerichtGeplaatst: 09 mei 2014, 21:03 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 03 aug 2008, 13:35
Berichten: 1320
Land: Andere
Locatie: Tirana
Afbeelding
1. En we gaan weer verder!

Afbeelding
2. Zoals aan het wegdek te zien waren we in Macedonië gebleven.

Rond elf uur komen we in Скопје/Skopje aan. Zeker na Griekenland ziet de stad er als een regelrechte puinzooi uit eigenlijk. Het is allemaal weer even wennen. Ik herinner mij nog van september dat, na 3 maanden Frankrijk, ik het ook al zo'n ontzettende puinzooi vond. "Ευχαριστώ, αντίο!", zeg ik nog tegen de vriendelijke Griekse chauffeur. Vervolgens wordt ik opgezogen als een spons door opdringerige taxichauffeurs. Terwijl ze in september nog vriendelijk waren, leken ze nu aanzienlijk opdringeriger. "Ohrid? you want? I can bring, 50 euro! Vous-voulez Ohrid! 50 euros!".
Bij het loket haal ik een kaartje naar Prishtinë, wat me €5 kost en wat Macedonische denar restanten. Helaas moet ik nog ruim 40 minuten wachten. Met een goed boek in de hand is de tijd snel gedood, en zit ik al snel in de bus naar Kosovo. Langs plastic valley, de boulevard waar je uitsluitend producten uit plastic kan krijgen, de rand van Шутка/Shutka gaat het richting het noorden. En het duurt niet lang of mijn Kosovaars lijflied knalt al weer door de bus. Ja, ik heb er zin in om weer naar Kosovo te gaan.
De grens aan de Macedonische zijde duurt wel even, overal wordt moeilijk over gedaan. Gelukkig zijn de Kosovaren een stuk gemakkelijker. Qua kilometers is het nog een kleine 70 naar de Kosovaarse hoofdstad Prishtinë, maar het gaat traag helaas. Buiten is het ook mooi weer en uiteraard heeft deze bus geen airco, dus ik ben dan ook héél blij als Prishtinë _eindelijk_ in zicht komt. Ik pak m'n backpack uit het ruim en loop naar mijn geliefde Buffalo Backpackers Hostel, waar mijn broer Jochem mij op staat te wachten. Ik vind het heerlijk om terug in Kosovo te zijn, maar eerlijk, heel eerlijk gezegd, komt Kosovo wel over als een oorlogsgebied op mij na Griekenland...
Het is leuk om alle bekende gezichten weer te zien in het hostel, voor mij blijft dit toch het meest gezellige hostel ooit! In de middag loop ik met Jochem de stad weer in.

Afbeelding
3. Rondom de bazaar van Prishtinë.

De middag staat vooral in het teken van een Brabantse plicht; bààkskes doen en veel mààuwen. Bij Te Nazi nuttigen we 's avonds een overdadig grote vleesmaaltijd, want op dat vlak blijft Kosovo zonder meer een ex-Joegoslavisch land. Later op de avond lopen we nog naar een literatuurcafé waar een optreden zou zijn die avond, maar na een biertje hebben we het wel gezien.

09-04-2014 - Prishtinë - Ferizaj
Na een diepe slaap, lang ontbijt en traag op gang komen, terwijl Jochem nog een rondje Prishtinë doet, ben ik klaar om te gaan. We besluiten vandaag een dagtrip te maken naar Ferizaj. Niet dat daar zoveel te doen is, maar toen ik in september er doorheen kwam per trein vond ik het er uiterst boeiend uit zien tijdens de avond passagiata. Verder heeft m'n broer nog menig Kosovaar ontmoet die hem verzekerde dat we er zeker een kijkje moesten gaan nemen. Na een busrit van nog geen uurtje stonden we in Ferizaj:

Afbeelding
4. Een moskee en kerk zo pal naast elkaar, goed om te zien dat dat nog altijd kan in Kosovo.

Afbeelding
5. Het leuke van bussen in Zuid-Oost Europa blijf ik vinden dat er nog van alles van de oude eigenaar erop staat. Vooral deze vinden wij hilarisch, van het Zwitserse Appenzell, dat zowel Jochem en ik vooral kennen van de Appenzeller Jodler: https://www.youtube.com/watch?v=85o9rugVoJU

Afbeelding
6. Er zit een serieuze winkelstraat in Ferizaj, voor de rest is het vooral heel veel beton.

Ondanks dat hebben wij het er toch uitstekend naar ons zin. Bij restaurant Rosenheim (of iets in die richting, in ieder geval was het een truttige plaats in de Alpen) eten we wat, we doen nog wat bààkskes in verschillende etablissementen en zodoende komen we de tijd wel door. "Volgens mij rijdt er in de middag nog een trein naar Prishtinë", vertel ik terloops tegen Jochem. Zijn antwoord laat dan ook niet lang op zich wachten: "Dan pakken we de trein toch terug!".

Afbeelding
7. Echter reed dat ding eerst nog richting de Macedonische grens en pas begin van de avond terug.

Afbeelding
8. Dan nog maar de tijd doden met nog een rondje Ferizaj, waar we Balkangrill "McDonalds" tegen komen.

Het laatste uurtje doden we nog met een bezoek aan een supermarkt, waar we vooral het CD-schap erg boeiend vinden. Zeker als we een traditioneel Albanees CD-album zien liggen met de titel "Facebook" gaan we helemaal stuk van het lachen. Met een stalen gezicht rekenen we de CD af bij een winkelbediende die ook z'n best doet om zo neutraal mogelijk te kijken, maar er lastig in slaagt. Welke buitenlander koopt zoiets in godsnaam?! Onder het genot van een bààkske bekijken we onze aanwinst nog eens goed. Er staan nummers op met compleet belachelijke titels als "Facebook" en "Big Brother".

De treinrit is erg relaxt naar Prishtinë. Wederom stampesvol en precies dezelfde conducteur als een half jaar geleden zit op de trein. Stipt op tijd komen we in Prishtinë aan. 's Avonds gaan we nog wat drinken met andere hostelgasten in het centrum en kom ik nog wat bekenden tegen. Uiteraard tonen we aan hun ook ons nieuwste souvenir uit Ferizaj, tot grote hilariteit alom.

10-04-2014 - Prishtinë - Gnjilan
"Seriously, if you want to waste again one day, go to Gnjilan!", aldus een van de eigenaren van het hostel. Goed, dan gaan we naar Gnjilan! Ferizaj is immers ook in goede aarde gevallen bij ons. De bus hebben we snel gevonden en zo rijden we Prishtinë uit.

Afbeelding
9. Gnjilan ligt al wat meer richting de Servische grens en dus rijden we op den duur door de heuvels. Het is wel een toffe rit!

Aangekomen in Gnjilan lopen we wat rond, en afgezien van een flat in Raiffeisenbank kleuren, heel veel telefoonwinkels, wat enkele barretjes en restaurants (zelfs voor ons!) geen ene zak te beleven.

Afbeelding
10. Boven in de Gorenje hebben we dit uitzicht. Vooral het feit dat er stickers met gordijnafbeelding zijn aangebracht op het raam vinden we schitterend. Terwijl wij hier breed lachend foto's van staan te maken, staan twee meisjes weer foto's van ons te maken. "Toeristen in Gnjilan!".

We eten nog wat, drinken nog wat bààkskes en stappen al weer snel op de bus terug naar Prishtinë. Jochem komt halverwege nog op het idee om in een Servisch enclave uit te stappen waar een van de beroemdste kloosters van de Servisch Orthodoxe kerk zou moeten staan. Zodoende belanden we in Грачаница/Graçanicë. Het klooster is zo ongeveer het meest oude gebouw wat ik in Kosovo zo'n beetje heb gezien. Door de oorlog heeft helaas dit klooster er ook onder moeten leiden en na wat conflicten is er strikte beveiliging ingesteld, waardoor je ook geen foto's meer mag maken. Geïnteresseerden zullen daarom even hier moeten klikken: http://en.wikipedia.org/wiki/Gra%C4%8Danica_monastery

In Грачаница/Graçanicë wordt uitsluitend Servisch gesproken, al zijn de borden nog wel in het Albanees. Afrekenen kan, in tegenstelling tot in Mitrovicë, zowel in dinars als euro's. Je merkt heel erg dat dit dorp op zichzelf gericht is en een hele andere cultuur is als de Albanees-Kosovaarse. Alle tuintjes zijn strak aangeharkt en het is er zowaar een oase van rust.

Afbeelding
11. Aan de kleur van de brug blijkt hoe men hier over Kosovo denkt.

Na een half uurtje houden we een bus aan naar Prishtinë en gaan weer terug naar het hostel. In de avond nog een poging ondernomen om uit te gaan, maar dat liep op niks uit. We waren een beetje klaar met Prishtinë, tijd om verder te gaan naar Prizren.

11-04-2014 - Prishtinë - Prizren
's Ochtends na het ontbijt kijk ik even op internet en probeer het hostel te reserveren. "Vol", aldus hostelworld. Alternatief? Dure hotels. Shit, en nu? Uiteindelijk belt Jochem even op naar het hostel "Nee joh, geen enkel probleem, kom maar gewoon!". En zo stappen we tegen 12h20 in een Franse retro jaren '70 bus. De rit gaat net als in september binnendoor en lijkt behoorlijk lang te duren. Ook zit de bus helemaal stampesvol. Uiteraard weer met lekker nationalistische riedelclips scheuren we door de bergen. En zelfs ik, heb er dan even schoon genoeg van en luister wat meer algemeen geaccepteerde muziek. Een stokoude opa die naast me zit, kijkt met grote ogen naar dat gare zware doosje dat ik in mijn hand heb, waar soms letters en plaatjes op verschijnen. De beste man zag voor het eerst in zijn leven een iPod Touch!

Op precies de cruciale bocht in de bergpas is zojuist een flink ongeluk gebeurd, waardoor we een heel stuk terug moeten rijden en uiteindelijk tóch via de snelweg moeten. We zijn ruim een uur langer onderweg. Ik ben dan ook blij als we eindelijk in Prizren zijn.

Afbeelding
12. Prizren!

Terug in het hostel is het een leuk weerzien met Galdim, de eigenaar, en een vriend waarvan we de naam zijn vergeten, maar omdat hij ooit DJ was en veel van Oost-Europese muziek weet noemen we hem voor het gemak maar de riedel-DJ. Om een lang verhaal kort te maken komt de zelfgestookte drank al snel boven tafel en vliegt de tijd voorbij. Uitgaan op de vrijdagavond in Prizren blijkt ook weer een kansloze onderneming te zijn.

12-04-2014 - Prizren
Als ik wakker wordt en de tijd check, valt het mij al snel op dat de batterij van m'n tablet nog steeds aardig leeg is. Ook op de badkamer werkt het licht niet. Bij het openen van het venster is er haast oorverdovend lawaai van alle generatoren in de buurt; er is een grote stroomstoring. Als we voor ons ontbijt naar beneden komen, krijgen we al snel een sneer zoals alleen een Balkanvrouw dat kan: "Beetje laat hea?!", om zich vervolgens honderd maal te excuseren, en nog eens honderd keer voor dat er geen stroom is. Na ons ontbijt gaan we de stad in.

Afbeelding
13. Deze mannen komen zo hun derde leeftijd wel door in Prizren.

Inmiddels hebben we via posters en de riedel-DJ vernomen dat er een Bosnisch turbofolk concert vanavond plaats gaat vinden. Iets dat wij beslist niet willen missen! Het is de Balkan, dus is het zaak dat we goed voor de dag komen. Dus gaan we om te beginnen naar de barbier die zich midden op straat bevindt bij een drukke straat. Het is een houten gebouwtje waar 3 heren hun klanten staan op te wachten. Ze bieden aan om voor €3,- ook gelijk te millimeteren, nou prima! Het scheren gaat echt op de ouderwetse methode en er wordt wat tijd in gestoken. Twee van de heren komen goed uit hun Engels en zodoende hebben we ook nog wat gesprekken. Waar we precies vandaan komen is ze niet helemaal duidelijk, totdat ik "NAC Breda" laat vallen. "Ja natuurlijk kennen we dat, een stad in het zuiden van Nederland tussen Rotterdam en Antwerpen", is dan het antwoord.

Afbeelding
14. En dan gaan we naar boven het kasteel van Prizren. Eigenlijk toch wel een van mijn favoriete plekken op de Balkan!

We lopen heel de dag wat rond in alle verschillende delen van Prizren. Jochem is het met mij eens dat Prizren het toppunt van de Balkan is en dat de beste dingen van de Balkan hier samen komen; afgetrapte Nederlandse opgetunede auto's met loeiharde Albanese traditionele muziek, puntschoenen, Kosovaarse makijato's, Bosnische riedelmuziek, ex-Joegoslavische grills, zeer goede Turkse restaurants, ...

Afbeelding
15. Prizren! <3

Die avond eten we bij een Macedonische grill, socializen we nog wat in het hostel & proberen we anderen tevergeefs mee te krijgen naar het turbofolk concert.
Citeer:
"Waarom in godsnaam een Bosnisch concert in Kosovo?!"
In Prizren wonen mensen van vier verschillende bevolkingsgroepen. De Albanezen zijn in de meerderheid, gevolgd door de Kosovaarse Turken, gevolgd door de Kosovaarse Bosniërs en tot slot de Kosovaarse roma. De Bosniërs zijn in Prizren nog met een behoorlijke groep mensen, spreken onderling Bosnisch en hebben nog geregeld wat activiteiten met elkaar, waaronder concerten.
Tegen 22h00 is het dan zo ver en lopen we naar de "Up Club". Toegang is voor dames gratis en voor heren €1,-. Er is nog vrijwel niemand en er wordt wat rustige Bosnische muziek gedraait. Al snel hebben ze door dat er twee buitenlanders rondwandelen dus worden we direct aangesproken en uitgehoord. Ze voelen zich zéér vereerd dat er buitenlanders komen, en we worden dan ook meteen naar een tafel gedelegeerd. Andere mensen worden bij tafels direct weggestuurd "want die zijn voor de belangrijke mensen". Euh oh, oké? Dus wij zijn belangrijk kennelijk?! Helaas voor ons zetten ze speciaal voor ons Amerikaanse muziek op, maar na een kwartiertje stroomt de tent opeens hélemaal vol met mensen. De Up Club bestaat uit twee etages, waarvan de bovenste compleet wordt ingenomen door kinderen en ouders. Al snel krijgen we door dat echt iédere Kosovaarse Bosniër hier op af komt. Bejaarden, ouders, jongeren, kinderen, iedereen!

Dan komen er uiteindelijk twee KORG-keybords boven elkaar te hangen op het podium en zeggen we tegen elkaar al: "Dit kán niet tegen vallen". De SEKI-band staat nu helemaal opgesteld, de tent zit STAMPESvol met Bosniërs. De sfeer is echt heel gezellig, zoals in Bosnië. Dan wordt "Hajde Bosno!" in gezet en is het concert begonnen! Het is even wennen dat het in het begin "not done" is dat mannen los gaan, maar alleen de vrouwen en kinderen. Met name op de bovenste etage is het één grote Hora-dans geworden. Maar als na enige tijd "Korak do sna" wordt ingezet is het de vrijbrief voor iedereen om los te gaan en sta ik met alle andere gasten mee te schreeuwen in het Bosnisch: "De vrouw van mijn dromen staat naast me, slechts één stap verwijderd, ik moet die stap zetten of ik zal geen oog meer dicht kunnen doen!".
Uiteraard durfde niemand die stap te maken. (Helaas stond de vrouw van mijn dromen ook niet eens naast me, dat terzijde). Na een intermezzo van een Albanese zanger gingen de Bosniërs weer verder met "ludo leto", die ik dan helaas weer enkel in het Macedonisch kende. Het feest gaat nog even verder, maar verandert langzaam ook wat meer rustiger en de volwassenen nemen de dansvloer steeds verder in. Als er uiteindelijk Halid Beslic-achtige dingen op staan besluiten we dat het mooi geweest is. Ik maak nog even een praatje met het personeel, bedank ze voor het geweldige feest & dan lopen we naar buiten, achter een grote groep balende pubers aan die dingen onder elkaar zeggen als "Wat een ouwelullenmuziek zeg, gádverdámme! Het begon zo goed!". En daar sluit ik mij bij aan, al was het al met al een geweldige ervaring die ik graag nog eens overnieuw zou doen!
We besluiten nog een rondje door de uitgaansstraat te lopen om te kijken of daar nog iets te beleven valt. Alleen een nóg een Albanees riedelconcert van Shkelzen Jetishi, maar ik heb echt even genoeg van die Albanese muziek. In de bar van de hosteleigenaar praten we hem en de riedel-DJ nog even bij over onze belevenissen op het turbofolk concert. "So... I should recommend Bosnian turbofolk concerts to all my guests?", concludeert de hosteleigenaar met een grote grijns op z'n gezicht. Hij vind het vooral prachtig dat wij het als buitenlanders zo geweldig vonden...

13-04-2014 - Prizren - Brod
De Sharr. Een bergketen die Albanië, Macedonië en Kosovo van elkaar scheidt was voor vandaag het doel. Wij hadden ook nog preciesere redenen om er heen te gaan:

Afbeelding
16. De Sharr-hond (credits naar Wikipedia overigens voor de foto)

Sharr-kaas & Gorani taal.

Om daar te komen moet je per minibus reizen. Deze vertrekken niet op het busstation, maar wel bij een supermarkt in het westen van Prizren. Na wat rondvragen blijkt niemand te weten waar de minibus naar Dragash precies vertrekt. Dan komt er opeens een knaloranje VW-bus aangereden en daar stappen wat mensen in. Ik besluit te vragen of deze toevallig naar Dragash gaat, en ik heb gelijk beet. Jochem en ik stappen in en frotten ons tussen de medepassagiers. Langzaam rijden we de berg op. Op den duur begint de chauffeur te praten met mij en schept op dat hij járen in Sankt Gallen in Zwitserland heeft gewerkt. Allemaal leuk en aardig, maar z'n zwaar belabberde Duits klinkt eerder als dat uit Zuid-Duitsland ergens. En inderdaad, want tegen een andere man zit hij weer doodleuk te vertellen (in het Albanees welliswaar) dat hij fabrieksarbeirder was in Stuttgart. Uiteindelijk peilt hij of wij toevallig naar Brod moeten, ik bevestig en hij biedt aan om ons er heen te rijden. Prima.

In Dragash stappen alle medepassagiers uit en dan gaat de rit verder de bergen in. Het uitzicht is buitengewoon spectaculair! De bestuurder stelt zich inmiddels voor als Adnan en heeft praatjes voor tien. "SEHEN SIE BERG? DORT ALBANIEN! GUT!". "SIE SEHEN BERG ANDEREN SEITEN? MAZEDONIEN!". Inmiddels zijn we ook wel benieuwd naar de prijs om in Brod te belanden. "EHMM, ZWEI EURO PRIZREN DRAGASH. ZWEI EURO DRAGASH BROD.", klinkt ons als een prima prijs. Adnan blijft ondertussen vooral lekker verder praten/schreeuwen in zwaar belabberd Duits.
Citeer:
"SIE FAHREN ALBANIEN? ICH FAHREN BUS TIRANA, HUNDERT EURO! GROSS BUS FAHREN NICHT ZENTRUM! ADNAN JA ZENTRUM, SKANDERBEG! GROS BUS VIERZIG EURO, ICH HUNDERT!". "Nein danke Adnan, wir wollen nur nach Brod jetzt".

"DORT IST BÈ-HÈ-HÈ? WIE HEISSEN BÈ-HÈ-HÈ?", "Dass ist ein Schaf, Adnan."

"SIE SEHEN WUHUHUHU DORT! IST SHARR-WHUHUHU!", "Dass wissen wir, ein Sharr-Hund".

"SIE HABEN PAPA MAMA?", "...yups", "SIE BELLEN PAPA MAMA NË MOMENTIN QË BROD! HALLO PAPA HALLO MAMA WIR BROD!", "...nein danke Adnan, wir wollen nur nach Brod".

"SIE SPAZIEREN? ADNAN WARTEN DRIE/VIER/FÜNF STUNDEN DANN WIEDER PRIZREN. KEIN BUSS HEUTE. SONNTAG.", "...nein Adnan, nur Brod."

(intussen kan Jochem met moeite z'n lach inhouden & ik word vooral doodmoe van die vent)

"SIE BRUDER? AHHH! DANN ICH FAHREN ALBANIEN ACHTZIG EURO! SONDERPREIS! NUR FUR BRUDER! HIER MEINE KARTE! SIE BELLEN!", "...vielleicht Adnan."

"SIE KAFFE TRINKEN? OBEN BROD HOTEL ARXHENA! SCHILD SAGT 3 KILOMETER, NEIN NEIN, ARXHENA SEIN... EUH.. FÜNF KILOMETER! SIE WOLLEN SCHLAFEN? HOTEL ARXHENA! SIE KAFFE TRINKEN? ARXHENA!", "...nein Adnan, nur Brod."
Inmiddels rijden we -godzijdank- Brod binnen en zijn we van die griezel af. ...Of toch niet? Jochem heeft helaas alleen nog maar €20,-.
Citeer:
BRUDER PREIS NEUN EURO! [Adnan tekent het bedrag nog op een muur]
*Jochem geeft €20,- want we hebben niet kleiner* --> *Adnan geeft €1,50 terug*
"Nein, nein, nein, dass stimmt nicht!", "JA WEIL EUHH, PRIZREN DRAGASH VIER EURO, EUH EUH, DRAGASH BROD ICH TAXI ZEHN EURO MIT DREI EURO MACHT EUH EUH NEUNZEHN EURO!"
We hebben geen zin om er verder stampij over te maken, wijten het aan onszelf dat we geen kleingeld mee hebben, en lachen Adnan vooral vierkant uit. Mijn god. Echt de slechtste oplichter van heel Oost-Europa. En buiten dat, €9,- per persoon voor bijna 70 kilometer is nog steeds vrij weinig. Onze conclusie van de rit: "ADNAN SAUFEN MIT FREUNDEN!"

Afbeelding
17. Brod is eigenlijk een heel gaar oord. Het doet mij wel aan de Noordelijke Kaukasus denken.

Onze doelen van de dag zijn we direct binnen 5 minuten in geslaagd. De Sharr-honden lopen allemaal los door het dorp & Gorani mensen ontmoeten we in een burekzinica. In eerste instantie kijkt men even de kat uit de boom, maar als blijkt dat we toeristen zijn kan het niet meer stuk. We zijn goed en van harte welkom in Brod, de thuishaven van de Gorani mensen! Om te communiceren kijk ik de kat eerst uit de boom en probeer wat Engels en Italiaans, uiteindelijk waag ik het erop en gooi ik Servisch en Russisch door elkaar en dan fleuren ze helemaal op. Met mijn talenkennis versta ik hun prima, en zij mij ook. Een stuk gemakkelijker als elders in de Albanofone gebieden!
...Oh en inmiddels hebben we ook Sharr-kaas op, die blijkt in de burek te zitten.

Afbeelding
18. ...Brod

Afbeelding
19. Het enige Gorani wat toevallig op de foto is gekomen is leesbaar op die garagedeur. Het verschilt niet heel veel van Servisch (...en nu hoop ik maar dat er geen Gorani meelezen).

Om niet afhankelijk te zijn van die klerel***rs à la Adnan besluiten we terug te wandelen naar Dragash. De wandeling is ongeveer twaalf kilometer, heuvel afwaarts en om de kilometer is een bron, dus het lijkt ons uitstekend te doen. We lopen op ons dooie gemak en lachen vooral nog érg hard met de verschijning van Adnan. Wat een figuur...

Afbeelding
20. Terwijl Brod nog bijna winters aandoet, is de vallei tegen de Albanese grens al volop in de lente.

Afbeelding
21. Verder komen we nog door dorpen als "Kukëljanë", waar de imam ons in het Russisch begroet.

Na ruim twee uur wandelen staan we terug in Dragash. We gaan eerst bij het busstation kijken en dat lijkt weinig hoopgevend te zijn. Al snel komt de eerste Adnan-kopie al op ons af. "Sie wollen Prizren? Ich fahren Prizren. Kein Bus", ik gebaar dat hij op moet lazeren. We begrijpen vrij weinig van de busdienstregeling, behalve dat er *iets* misschien zou kunnen komen rond 15h30. In het ergste geval gaat de bus naar Beograd via Prizren pas om 19h30. Om de tijd te doden gaan we nog maar een bààkske doen.

Natuurlijk is er om 15h30 nog geen bus te bekennen, dus komt de Adnan-kopie wéér op ons af. "Es tut mir Leid, es gibt kein Bus heute nach Prizren". "Es tut mir Leid, du bist kein Taxifahrer, du bist ein Betrüger!" is mijn antwoord uiteindelijk. Hij probeert het nog talloze keren, totdat er een bus langs lijkt te rijden. "Aber bus ist für industrie arbeiter!", natuurlijk geloven we er niks van en spurten we de bus in. "Prizren?", "Po, Prizren!" is het antwoord van de bestuurder. Dan rijdt de bus verder. Als we om ons heen kijken zien we dat de bus inderdaad gevuld zit met industrie arbeiders. Uiteindelijk rijdt de bus alleen maar verder de Sharr-vallei in en we hebben geen flauw idee meer waar we zijn. Toch hebben we vertrouwen in deze chauffeur. De arbeiders vinden ons ook een schitterende verschijning en al snel roepen ze met z'n allen naar ons "Hallo! Alles klar?!", "Ja super, alles klar! wie geht es ihnen?".

Dan plotsklaps, ergens in the middle of nowhere, barricadeert de bus de hele weg en gebaart de chauffeur naar de deur. "Autobus në Prizren, atje!", en inderdaad: vanuit de andere richting komt een bus naar Prishtinë via Prizren langs. Ik sta versteld van de hulpvaardigheid en bedank de chauffeur en de arbeiders van harte! Het voelt goed om uiteindelijk weer in de bus naar Prizren te zitten. Wát een avontuur!

Afbeelding
22. Terug afdalen naar Prizren.

Met vandaag op het menu -zoals op de foto zichtbaar- wederom Albanese muziekclips, maar met een extra elementje: Pro-Amerika propaganda, zoals in onder andere deze clip goed zichtbaar is. Een typisch facepalm-momentje voor de gemiddelde Europeaan. Terug in het hostel ben ik echt hélemaal tota-loss. Mijn voeten zitten onder de blaren en iedere stap die ik nog verzet is een regelrechte marteling. Galdim heeft ons de afgelopen dagen vooral op zitten jutten om naar Tropoja te gaan, een kennelijk paradijselijk deel van Noord-Albanië wat redelijk lastig te bereiken is & veel wandelen zou inhouden. Het idee klonk fantastisch, met name omdat ik Tropoja vanuit een tof Albanees liedje ken & Jochem dan weer vooral vanwege de Albanese mafia in Antwerpen die er vandaan zou komen. Maar de uitvoering leek ons een stuk minder met zoveel vermoeidheid, blaren (in mijn geval dan) & voorziene regenbuien. We gooien de plannen helemaal om; morgen de ochtendbus naar Tirana om 07h30!

14-04-2014 - Prizren - Tirana
De wekker gaat vandaag al vroeg. Lopend gaan we met de backpacks op naar het busstation, wat met al die blaren een regelrechte marteling is. Maar afgezien daarvan zijn we beide in een goed humeur en hebben we zin om verder te reizen! Bij het busstation zijn we ongeveer twintig minuten te vroeg. De taxichauffeurs zijn ons zowaar ècht van dienst en geen oplichtende Adnan's tot onze verbazing.

Afbeelding
23. De rit naar Tirana loopt behoorlijk vlot.

Afbeelding
24. De enige stop onderweg, voorbij Kukkës.

In Tirana aangekomen vind ik het weer heerlijk om weer tussen de sinaasappel- en palmbomen rond te lopen terwijl het ruim in de twintig graden zit. We zitten in een hostel in het noordwesten van de stad wat vooral heel gezellig is. In de middag lopen we nog wat rond in de stad.

Afbeelding
25. In Tirana kom je allerlei bouwstijlen tegen, tot een flat aan toe die in de Rotterdamse skyline niet misstaan had.

Afbeelding
26. In Blloku zie je op een aantal flats nog wat schilderingen van het Edi Rama-project waar Tirana mee op de kaart werd gezet jaren terug.

In de middag leidt ik Jochem rond in het centrum, met als gevolg dat hij een veel te goed beeld over dit land heeft. Schone pleinen, goede koffiezaken en goede uitgaansgelegenheden; het is er allemaal ...voor de happy few. Voor de rest is en blijft het een straatarm land want dan weer duidelijk wordt door de bedelende kinderen die aan je arm blijven hangen.

Afbeelding
27. In de loop van de middag belanden we in de Sky Bar, een absolute must-do! Dit is een bar boven op het Sky-hotel in het midden van Blloku. Het uitzicht is overweldigend en het mooiste is nog dat de Sky-bar 360 graden ronddraait. En om het nóg mooier te maken zit er een fout in het draaisysteem waardoor je ieder kwartier even een *tik* voelt. Bestel hier een bier op een lege maag, draai er een uurtje rond en je loopt zeeziek terug de straat op.

15-04-2014 - Tirana
Dinsdag leek het weer mooi weer te worden dus wilden we per kabelbaan de bergen in. Na veel gedoe zijn we er eindelijk, en blijkt het 'de technische dag' te zijn: 'domani domani!' (morgen!) is hun tekenende antwoord. Gezien het middaguur is er nog maar weinig alternatief en ondernemen we niks bijzonders meer.

Afbeelding
28. Zoals ik al eerder berichtte blijf ik het schitterend vinden om van die oude bussen tegen te komen in Zuid-Oost Europa met nog de oude stickers erop. Deze bus uit Toulon heeft in ieder geval klimatologisch geluk gehad, want qua klimaat scheelt Tirana weinig met Toulon.

Een ritje met de gratis bus naar het shoppingcenter dan maar. De bus zit overvol, en het shoppingcenter helemaal leeg; alle omwonenden pakken die bus.

Afbeelding
29. De rit er naartoe gaat over de corridor 8, dat een snelweg moet voorstellen. Feit dat er een asfaltplak ligt is al genoeg om het een snelweg te noemen in Albanië, en het zo ook te gebruiken.

We vermaken ons op zich wel, maar eerlijk gezegd worden we naar twee dagen al aardig knettergestoord van de chaos in Albanië. Niks is zeker en alles duurt drie keer zo lang. Vooral heel erg vervelend als je zelf moe bent.

16-04-2014 - Tirana - Durrës
Woensdag stond het naburige Durrës op het programma. Bij voorbaat worden we al vierkant uitgelachen in het hostel door de eigenaar: 'why??? Really, why would you go there??' Uiteraard versterkt dat alleen maar onze wil om er heen te gaan. De busrit gaat traag en stelt ons in staat om alles goed te bekijken. Van foute blingbling clubs met namen als 'Boom boom room' tot kinderen die in kartonnen dozen leven (detail: de regent stroomt de gehele dag door).

Afbeelding
30. Durrës zelf is een hele rare stad. Zoals deze flat al laat zien. Ruim vier verschillende soorten architectuur, voor 40% voltooid en al lang bewoont door mensen en bedrijven.

Afbeelding
31. Langs de ene kant een grote bijna moderne haven terminal, langs de andere kant afgebladderde gevels wat vooral aan Cuba doet denken.

Afbeelding
32. In Durrës zijn nog wat resten uit de Grie, pardon, ik bedoel natúúrlijk de Albanese oudheid. (want heel Europa heeft de geschiedenis verkeerd begrepen; het is Albanië dat de bakermat van de westerse beschaving is! ...aldus 90% van de Albanezen)

Afbeelding
33. Een nieuwe haven promenade is op Thessaloniki geïnspireerd, maar het komt gewoon totaal niet uit de verf en maakt het alleen maar triester.

Zoals zichtbaar is op de foto's regent het heel de dag door pijpestelen en er lijkt maar geen einde aan te komen. We worden er vooral erg irritant van. En als Jochem begint met "SIE WILLEN SONNE? ADNAN FAHREN... GRIECHENLAND!", is het hek helemaal van de dam en zitten we nog heel de middag Adnan-grappen te maken. In het begin kunnen we er nog wel mee lachen, maar als m'n schoenen een zwembad worden begin ik er toch een beetje genoeg van te krijgen. Ik zweer mijzelf om InterRailend de zon op te gaan zoeken komende week!
We lunchen nog in een restaurant wat véél te luxe is voor ons als backpackers, maar ach, we vonden dat we het wel hadden verdient. Op aanraden van de kok bestel ik gegrilde kip en dat blijkt een goede keus; ik heb nog nooit zulke lekkere kip gegeten!

Afbeelding
34. Terug lopend komen we nog wat typische dingen voor ons tegen, zoals dit compleet verlaten zwembad. Het bad is een grote modderpoel, de tribunes brokkelen af en de enige functie die dit zwembad nog vervult is als wandelpad tussen een wijk en het strand.

Afbeelding
36. Het liefst ontkennen alle Albanezen in alle toonaarden hun recent communistisch verleden, maar toch zijn daar nog wat zwaar vervallen restanten van te vinden. Zoals dit partizanen monument. Ik wil niet weten hoe de partizanen in kwestie er zich bij voelen.

Uiteindelijk drinken we nog wat in een winkelcentrum waar de verwarming flink op staat en besluiten we dat het mooi is geweest in Durrës. Tijd om terug naar Tirana te gaan...

Afbeelding
37. Nog even een kiekje van het treinstation van Durrës dat ik heb kunnen maken, terwijl er een stom kind aan mijn arm hing te zeuren.

Afbeelding
38. En tot slot van Durrës mijn favoriete HSH-reclame, die scheef hangt.

Als dan terug in de bus alwéér de pro-Amerikaanse Albanese riedels door de bus schallen, schakel ik maar weer over op m'n iPod. Even wat scrollen en uiteindelijk zet ik een Grieks nummer op, gelijk zitten er drie Albanezen mij heel vuil aan te kijken als ze Griekse titels langs zien komen op m'n scherm. Inmiddels kan ik er wel mee lachen, dat trieste anti-Griekenland gedoe in Albanië, omdat ik Albanië inmiddels vooral ervaar als een soort mislukt Griekenland. (Heb ook talloze graffiti tags zien "FUCK GREECE AND SERBIA!" en dat soort onzin). Albanië kopieert Italië het liefst en is van mening dat Albanië en Italië ook al eeuwenoude banden hebben, maar daar denkt de gemiddelde Italiaan toch echt even anders over.

17-04-2014 - Tirana
Vandaag ondernemen we poging 2 voor de Dajti-kabelbaan. We gaan nu samen met een Duitse jongen, Tim. Bij aankomst blijkt al snel dat we meer geluk hebben. Ik probeer nog wat studentenkorting af te dingen, maar dat heeft geen zin bij de Dajti-kabelbaan. Ook in zal de volle 800 lekë moeten betalen.

Afbeelding
39. Maar dat is het ook meer dan waard! Het is heel apart om vanuit de Tiranese hectiek te vertrekken, vervolgens over boerderijen heen te gaan en kikkers te horen kwaken & uiteindelijk jagers bezig te horen. Het is echt een vlucht uit de stad.

Boven aangekomen, 800 meter hoger, is het een graad of 10 kouder en begint het ook vrijwel direct te hagelen.

Afbeelding
40. Het uitzicht is fenomenaal!

Om te schuilen belanden we uiteindelijk in een vleesrestaurant, waar we een bààkske gaan doen. De muziek die er binnen op staat is een soort Albanese schlager, waardoor we permanent in een deuk liggen. Na twintig minuten kunnen we het niet meer aanhoren en gaan we het Dajti-plateau verder bekijken.

Afbeelding
41. En heee, wat hebben we daar?!

Afbeelding
42. Pioniers?

Afbeelding
43. Een bakbeest van een verlaten hotel dus!

Afbeelding
44. Verder tegen de militaire trainingsplek staan nog een zooi Hoxha-schuilkelders. Deze zijn echter onderhanden genomen door kunstenaars, met name de vis vind ik erg geslaagd.

Even later wordt de berg compleet opgegeten door een flinke wolk en zien we geen hand meer voor ogen. We besluiten de berg maar weer af te dalen.

Afbeelding
45. Bij een café eten we uiteindelijk het meest Albanese eten wat denkbaar is; pilav! Het smaakt uitstekend!

In de middag gaat Tim weer z'n eigen weg en besluiten Jochem en ik nog een expeditie te gaan ondernemen naar een standbeeld. Om er te komen moeten we de bus nemen, verdwalen we bijna dus stappen we maar *ergens* uit en staan vervolgens voor een groot hek. We vragen aan omstanders hoe we er het beste kunnen komen. "...simpel toch, gewoon onder het hek door klimmen?" raad een oma ons aan. Goed dat doen we dan maar...

Afbeelding
46. En het resultaat mag er zijn! Een grote herdenkingsplek van de Albanese WO-II slachtoffers. Het is zo te zien een plek geweest waar vroeger veel mensen kwamen & veel plechtige parades plaatsvonden. Het is heel raar om hier alleen rond te lopen...

Afbeelding
47. Gelukkig zijn de graven niet compleet vergeten. In 2013 is er kennelijk een grote schoonmaak actie geweest van een lokale partij.

Afbeelding
48. Ik dacht dat je dit soort foto's enkel in Cuba kon maken.

Compleet voldaan lopen we een uurtje later weer richting de Corridor 8, waar geen bushalte te bekennen is en ook een ruimte is om een bus te laten stoppen. We zigzaggen tussen de missende putdeksels naar een parkeerterrein verderop en dan komt er een bus aan waar we in kunnen springen en zo belanden we terug in het centrum. 's Avonds eten we bij een Albanees restaurant in Blloku, waar Tim toevallig ook naar binnen wandelt. We dineren uiteindelijk samen. In de avond krijgen we hem nog zo ver om mee te gaan naar de Sky-bar, die ik graag nog eens in de avond wil meemaken.

Afbeelding
49. En dat is al helemaal de moeite waard!

18-04-2014 - Tirana - Kruja
Vandaag zijn we met z'n drieën naar Kruja gegaan, een pittoresk dorpje vlak achter Tirana in de bergen. Per stadsbus ruim anderhalf uur, gevolgd door een Adnan-busje waar we drie keer zoveel mogen betalen als normaal. Ik kan het niet laten om uiteindelijk nog even wat steken in de rug na te geven: 'Haaaa great ripoff, easy money tourists hea!'.

Afbeelding
50. Toch is Kruja wel heel erg mooi en de moeite waard om te bezoeken!

Afbeelding
51. Ergens achter de wolk zitten wat resten van een burgt.

De rest van de middag regent het harder en harder terwijl een wolk bezit neemt van Kruja. Alle reden om een restaurant in te duiken, daarna een klein rondje te rennen door het centrum van Kruja en weer in de bus naar Tirana te springen. ...Maar het duurt nog een uur voordat de bus überhaupt terug gaat rijden. We zetten ons tussen de buschauffeurs in het café en kijken de lokale soap maar even mee op TV. Als de bus dan eenmaal terug gaat rijden naar Tirana, blijkt al snel dat dit twee keer zo snel gaat als de stadsbus naar Tirana, heerlijk!

Aangekomen in Tirana, komt Tim op het idee om naar het kunstmuseum te gaan wat volgeladen zou moeten zijn met Albanese communistische kunst. En dat blijkt een schot in de roos te zijn! Ik heb zelden zulke vreselijke commi schilderijen gezien, die op alle fronten zo fout zijn als het maar zijn kan. Maar dat is nog niet alles...

Afbeelding
52.Communistisch verkleedpartijtje! ....Achter het museum staat nog een verzameling communistische beelden. Hoxha, Lenin en Stalin staan er sowieso tussen.

Afbeelding
53. Ook deze staat er nog.

Eerlijk gezegd zijn voor mij het kunstmuseum & het beeld van Moeder Albanië toch wel het hoogtepunt van Tirana. Puur omdat het zo zwaar vervallen is, ik vind dat geweldig! 's Avonds eten we nog in het Tajwani Kompleks een pizza & ondernemen nog een poging om uit te gaan in Blloku, maar er is geen klap te beleven vandaag.

19-04-2014 - Tirana - Elbasan
Door een fout in mijn eigen planning had ik nog een extra dag in Albanië uiteindelijk. Jochem en ik besluiten op die dag naar Elbasan te gaan. Na wat zoeken vinden we de straat waar de bussen naar Elbasan vertrekken. We zijn precies de laatste reizigers die nodig zijn voor een volle bus. De rit gaat over de "snelweg" naar Elbasan, over Coridor 8, die dus niet meer voorstelt als een rechte plak asfalt. Gelukkig gaat de rit snel.

Afbeelding
54. Het etnografishc museum van Elbasan. Zo ongeveer het enige mooie aan dit oord.

Afbeelding
55. En het regent wederom ein-de-loos door *zucht*

Afbeelding
56. De Griekse resten zijn er zwaar verwaarloost.

Afbeelding
57. Stukjes Ionische zuil nodig uit de Griekse oudheid? In Elbasan liggen ze op straat weg te rotten.

Als we tot slot nog wat willen gaan eten, is het voor ons de genadeslag wat betreft Elbasan. Er zijn alléén maar salmonellaschuren open & in restaurants zit geen keuken of is er geen keukenpersoneel (wtf?). Op dat moment zijn we eigenlijk beide klaar met Albanië en komen we tot de conclusie dat we misschien wel ons limiet hebben bereikt. Gelukkig kunnen we bij een bakker nog een broodje krijgen, wat zelfs nog heel lekker blijkt te zijn. We duiken de bus naar Tirana weer in, en springen er bij het Tirana East Gate weer uit. Éven "op adem komen" in een westers eiland.

Afbeelding
58. Afgedankte Sovjet-straaljagers zit Albanië vol mee. Dusja dan zie je dit soort dingen soms.

Uiteindelijk ben ik ook nog érg benieuwd naar het City Park center, waar moderne bussen naartoe rijden. We besluiten er in te stappen en wel te zien waar we uit komen. Ruim een half uur later komen we in een ultra moderne, Amerikaans aandoende shopping mall uit. We strijken er maar even neer voor een bààkske en kijken naar buiten.

Afbeelding
59. En dan zien we een leger Adnan's staan in de verte! Van die knaloranje busjes, die zich voordoen als minibuschauffeur & je als buitenlander makkelijk op kunnen lichten.

Terug in het centrum eten we nog wat bij het Albanees restaurant in Blloku wat wederom uitstekend smaakt. M'n laatste avond in Tirana wil ik voor de rest rustig houden, dus gaan we al snel terug naar het hostel.

Afbeelding
60. Maar eerst nog wel even langs de residentie van Enver Hoxha die midden in het Blloku staat. Een heel stuk nederiger als het Volkspaleis van Ceausescu bijvoorbeeld.

20-04-2014 - Tirana - Shkodra -> Montenegro
Vandaag zat het er dan toch echt op, die gezellige tijd in het Milingona Hostel in Tirana. Ik neem afscheid van het personeel en andere gasten en loop met Jochem naar de bus toe. Het is mijn plan om vandaag Albanië te verlaten en het liefst nog de nachttrein van Bar naar Belgrado te halen. Om 10h00 stipt zitten we in de bus naar Shkodra, ook weer een rit die véél langer duurt als verwacht. Bij aankomst in Shkodra informeer ik nog bij het buspersoneel hoe het zit met de bus naar Montenegro. En jahoor: "Nee die gaat pas om 16h00, je kunt veel beter een taxi nemen! Wij bellen wel voor je ... Oh het is €20, ga je daar mee akkoord?!". Verdomme! Op dat moment ben ik echt hé-le-maal klaar met Albanië. Altijd die klote Adnan's, altijd en overal!

Ik vraag nog wat rond in de buurt en niemand weet echt iets over een exacte tijd. De taxi-Adnan's staan overal tegen je kop aan te zeuren over geen bus naar Montenegro, of pas heel laat in de middag en nog meer van dat soort grappen. Uiteindelijk is er de reddende engel; de kiosk-vrouw! Zij weet zeker dat de bus om 14h00 gaat! Wat fijn dat er, na een half uur Adnan's van je wegslaan, toch nog oprechte Albanezen bestaan in Shkodra.

Afbeelding
61. Shkodra zelf is wel mooi!

Om de tijd te doden en honger te stillen strijken we neer in een Amerikaans restaurant, dat gelukkig ook Albanese gerechten heeft. De ober blijkt in Antwerpen te hebben gewoond en wil graag z'n Nederlands op ons uitproberen. Altijd leuk! Na het lekkere (...en vele) eten zompen we nog wat rond.

Afbeelding
62. De voetgangerszone

Afbeelding
63. Weer zo'n compleet vergeten commi-monument, wat nu ingenomen is door straathonden. De rest van het voormalige park is ingenomen door een giga moskee.

Afbeelding
64. Shkodra staat vol mooie exotische verlaten panden.

Tegen twee uur lopen we terug naar Hotel Rozafa waar de bus zou moeten vertrekken. En wat ben ik OPGELUCHT om te zien dat er daadwerkelijk een bus naar Montenegro staat. Ein-de-lijk weg uit deze Albanese chaos, waar ik keer op keer knettergek van word. Ik gooi m'n backpack in het ruim & sta nog even wat met Jochem te praten. Onze wegen scheiden hier, dus is het ook het punt van afscheid. Ik ga nog een weekje InterRailen, terwijl Jochem morgen met een JetAir-vlucht terug naar België gaat.

Afbeelding
65. Op weg naar de Crna-Gora, de donkere bergen.

Afbeelding
66. Wat ben ik blij dít bord te zien!!!

Epiloog: MIT ADNAN DURCH BALKAN!
De titel is overduidelijk inmiddels mag ik aannemen. Adnan is vandaag de dag vooral een grote bron van inspiratie voor humor. "SIE ELEKTRIZITÄT BENÖTIGEN? ADNAN ATOMKRAFTWERK IM BUS!" Al met al is de Sharr-vallei wel een heel bijzonder gebied waar ik echt nog heel graag naar terug ga, al is het alleen al omdat mijn foto van de Sharr-hond mislukt is. We hebben het telefoonnummer van Adnan nog liggen, dus voor iedereen die nog een frauduleuze Kosovaarse taxichauffeur zoekt, stuur me maar een PM. Toch blijft Kosovo een van de leukste gebieden van de Balkan voor mij, ik kom er heel graag weer naar terug!
...Albanië daarentegen kwalificeren Jochem en ik toch zeker als een zéér moeilijk land. Er is zo veel kapot, er is niet echt een centraal gezag, iedereen doet maar wat & alles duurt gewoon zo vreselijk lang vaak. Desalniettemin is Albanië zeker wel een schitterend land met veel potentie voor in de toekomst. Maar voor nu blijf ik er toch even ver uit de buurt, het is momenteel een veel te energieslurpend land voor mij. Ik ben van mening dat Albanië wat minder z'n ziel zou moeten verkopen aan de VS & niet zo krampachtig Italië moet willen imiteren, het land heeft behoefte aan structuur! De Albanese bevolking zelf heb ik echter wel als zeer hartverwarmend en gastvrij ervaren over het algemeen. Om dan nog met een positieve noot over Albanië te sluiten:

Afbeelding
67. Die traditionele Albanese cultuur bewonder ik zeer zeker, zoals in dit geval twee weken later op de Brusselse Grote Markt toen een Albanese dansgroep een Balkanfestival opende. Ik zeg: Hé hé kuq e zi, o krejt Shqipëria!

En als er mensen gaan twijfelen door mijn verslag om naar Albanië te gaan: Let maar niet op mij & doe alsof je dit verslag niet gelezen hebt.

_________________
Rood en zwart.


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 09 mei 2014, 21:44 
Offline
Thalys

Lid geworden op: 12 jul 2012, 13:33
Berichten: 125
Land: Nederland
Geweldig verslag en wat een prutser die adnan :lol:


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 12 mei 2014, 11:17 
Offline
Intercity
Gebruikersavatar

Lid geworden op: 27 feb 2013, 13:52
Berichten: 95
Land: Nederland
Locatie: Zuid-Holland
Erg leuk verslag om te lezen!

Ik ga van de zomer voor het eerst naar Albanië. En ik ben aan de hand van je verslag zeker niet gaan twijfelen. Sterker nog, ik ben juist erg benieuwd geworden naar de ongestructureerde chaos die het land te bieden heeft :).

Waar ben je de laatste week allemaal naartoe geweest?


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 12 mei 2014, 16:52 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 16 nov 2008, 16:49
Berichten: 833
Prachtverslag :)

Ik ken Albanië ook, supergaaf land. Ik raad iedereen aan om er naar toe te gaan als je de kans krijgt.


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 12 mei 2014, 20:01 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 20 jun 2009, 13:23
Berichten: 1057
Land: Nederland
Locatie: Station Diemen NS
Hahaha prachtverslag weer, altijd lachen met Adnan! Ik ben vooral nieuwsgierig geworden naar Prizren in Kosovo. Volgend deel kom je dus aan in Háje :wink: ?


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 16 mei 2014, 21:50 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 03 aug 2008, 13:35
Berichten: 1320
Land: Andere
Locatie: Tirana
Bedankt mensen!
Citeer:
Ik ga van de zomer voor het eerst naar Albanië. En ik ben aan de hand van je verslag zeker niet gaan twijfelen. Sterker nog, ik ben juist erg benieuwd geworden naar de ongestructureerde chaos die het land te bieden heeft :).
Blij dat te horen! :D
Citeer:
Waar ben je de laatste week allemaal naartoe geweest?
Zie deel 3. 8)

_________________
Rood en zwart.


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 10 jun 2014, 08:19 
Offline
Maglev

Lid geworden op: 07 okt 2011, 08:34
Berichten: 465
Land: Nederland
Locatie: Enschede
Wederom een heel gaaf verslag! In Prizren had je wel wat mooier weer te pakken dan ik twee jaar geleden, maar desondanks vond ik het ook toen een gave stad :D Toffe dagtrips heb je verder gemaakt, zowel Kosovo als Albanië blijven toch aparte landen binnen Europa ;)

Zou je ondanks dat "je er voorlopig maar even uit de buurt blijft" nog wel weer een keer naar Albanië willen in de toekomst?

_________________
Mijn Flickr account


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 11 jun 2014, 10:48 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 03 aug 2008, 13:35
Berichten: 1320
Land: Andere
Locatie: Tirana
Oh zeker hoor! Maar daar zullen wel even wat jaren overheen gaan. :wink:

_________________
Rood en zwart.


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 29 sep 2016, 20:07 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 03 aug 2008, 13:35
Berichten: 1320
Land: Andere
Locatie: Tirana
Om terug te komen op mijn laatste opmerking "dat er nog wat jaren overheen zullen gaan": Dat is gebeurd. Ik ben inmiddels inwoner van de Albanese hoofdstad Tirana (hetzij voor een half jaar). Het leven neemt nu eenmaal onverwachte wendingen soms. :mrgreen:

_________________
Rood en zwart.


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 29 sep 2016, 21:46 
Offline
Maglev

Lid geworden op: 30 apr 2010, 01:11
Berichten: 348
Citeer:
Ik ben inmiddels inwoner van de Albanese hoofdstad Tirana (hetzij voor een half jaar).
Proficiat :D


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 09 okt 2016, 14:34 
Offline
Site Admin
Gebruikersavatar

Lid geworden op: 12 apr 2006, 20:17
Berichten: 991
Land: Nederland
En hoe is het ondertussen met Adnan?

_________________
Treinreis en Budapestpromotor!

"Wie niet reist zal niet gemist worden maar wel veel missen"

"Het maakt niet uit waar de trein naartoe gaat, het gaat er om of je besluit in te stappen"


Omhoog
   
BerichtGeplaatst: 14 nov 2016, 19:54 
Offline
Trans-Siberië Express

Lid geworden op: 03 aug 2008, 13:35
Berichten: 1320
Land: Andere
Locatie: Tirana
Citeer:
En hoe is het ondertussen met Adnan?
Afbeelding
...Die kerel reed dus serieus nog langs ook toen ik afgelopen weekend met een vriendin in Prizren was. :lol: :lol: :lol:

_________________
Rood en zwart.


Omhoog
   
Berichten van vorige weergeven:  Sorteer op  
Nieuw onderwerp plaatsen  Reageer op onderwerp  [ 12 berichten ] 

Alle tijden zijn UTC+01:00


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten


Je kunt niet nieuwe berichten plaatsen in dit forum
Je kunt niet reageren op onderwerpen in dit forum
Je kunt niet je eigen berichten wijzigen in dit forum
Je kunt niet je eigen berichten verwijderen in dit forum

Zoek op:
Ga naar:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Limited
Nederlandse vertaling door phpBBservice.nl & phpBB.nl.
[ GZIP: Off ]